Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aesculap. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aesculap. Pokaż wszystkie posty

stycznia 23, 2026

Nowa odsłona strony

Nowa odsłona strony
Strona doczekała się nowej odsłony. Tu i na Historia Aesculapa . Zmiany objęły przede wszystkim warstwę graficzną, czytelność oraz nawigację, co znacząco ułatwia dostęp do rozbudowanych archiwów.

Przejrzyste menu, listy kategorii i tagów, wyszukiwarka oraz osobna podstrona z pełnym zestawieniem linków pozwalają szybko dotrzeć do konkretnych artykułów i galerii. To istotne przy zasobach gromadzonych konsekwentnie od 2014 roku.

Strona pozostaje miejscem dokumentującym Jelenią Górę i jej okolice poprzez fotografie i filmy, a także osobiste projekty związane z moją pracą zawodową — w tym cykl artykułów o Aesculapie i Łysej Górze. Nowa odsłona porządkuje lata pracy i ułatwia ich spokojne odkrywanie.

Nowa strona

stycznia 23, 2026

Wspomnienie o Stanisławie Rażniewskim

Wspomnienie o Stanisławie Rażniewskim
Upłynęło wiele lat od czasu moich pierwszych lekcji narciarstwa i tenisa. Szczegóły zacierają się w pamięci, ale jedno pozostało niezmienne: narciarstwo i tenis to pasje Stanisława Rażniewskiego. Tego trzyma się przez całe życie. Kocha sport i od zawsze działa na rzecz wychowania dzieci i młodzieży. Potrafi przy tym godzić pracę zawodową z obowiązkami rodzinnymi. Do narciarstwa przekonał również swoją żonę Teresę, a od samego początku wspólnie wychowywali swoich synów w sportowym duchu. Dziś Michał i Tomasz są instruktorami.

Odkąd sięgam pamięcią, słyszę o Tacie słowa wypowiadane z szacunkiem – zawsze z domieszką podziwu, często ze szczerym uśmiechem, nieraz z dobrą anegdotą. Ludzie znają go od najlepszej strony: jako pogodnego nauczyciela, oddanego całym sercem swoim dzieciom i zawodnikom. Nauczyciela z powołania. Pasjonata, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych.

Najlepszym tego przykładem była budowa stacji narciarskiej na Łysej Górze przy Szkole Narciarskiej. Gdy sprawa ruszała, wielu kręciło głowami z niedowierzaniem, inni uśmiechali się drwiąco. A jednak… Dziś jeździmy na nartach w Górach Kaczawskich. Zanim jednak do tego doszło, Tata jeździł na zawody, zabiegał o sprzęt dla reprezentantów klubów, w których pracował – a „Stal Cieplice” liczyła się w świecie narciarstwa alpejskiego. Biegał po urzędach, załatwiał sprawy, prosił, pokonywał mury urzędniczej machiny. Rzadko się gniewał. Po prostu robił swoje.

„Róbmy swoje…” – mawiał często. I rzeczywiście: z uporem godnym maniaka wykonywał swoją mrówczą pracę. Prowadził lekcje wychowania fizycznego w Technikum Ekonomicznym, rozwijał tenis jeleniogórski, doprowadzając miejscowe korty do okresu świetności. W latach siedemdziesiątych były one znane w całym kraju dzięki ogólnopolskim turniejom „Września Jeleniogórskiego” oraz mistrzostwom Polski. Pamiętamy mecze Wojciecha Fibaka i Macieja Dobrowolskiego, a nieco wcześniej Wiesława Gąsiorka, Tadeusza Nowickiego, Mieczysława Rybarczyka i wielu innych gwiazd ówczesnego polskiego tenisa.

Patrzyłem na to wszystko jako dziecko. Kibicowałem, podawałem piłki. Dzięki Tacie spędziłem na kortach całe dzieciństwo – grałem, odbijałem piłki o „ścianę”. A Stanisław Rażniewski działał, działał, działał.
– „Panie Staszku, rakieta – naciąg poszedł…”
– „Panie magistrze, korty zalało. Co robimy?”
Zawsze był w swoim żywiole i zawsze radził sobie z przeciwnościami losu.

Zimą przychodził czas na narty. Klub przy „Fampie” w Cieplicach, pierwsza szkoła narciarska, później Aesculap. Wieloletnia współpraca z PTTK. Turystyka górska i krajoznawstwo szły w parze z nauką podstaw jazdy na nartach i szkoleniem zawodniczym. Stanisław Rażniewski konsekwentnie dbał o wszechstronny rozwój swoich wychowanków.

Ciężka, wieloletnia praca przyniosła efekty, które w naszych warunkach wydawały się wręcz nierealne. Wychowankowie Aesculapa trafili do kadry przygotowań olimpijskich na igrzyska w Salt Lake City w 2002 roku: Piotr Kaczmarek, Bartłomiej Wasileńczyk i Katarzyna Karasińska. Ta ostatnia do dziś z powodzeniem reprezentuje Polskę w Pucharze Świata.

Szczególne miejsce zajmowali instruktorzy. Tata wychodził z założenia, że najuczciwiej jest wychować swoich – od podstaw. Kosztowało to wiele pracy i czasu, a zawsze istniało ryzyko, że efekty tej pracy wykorzysta ktoś inny. Do tej pory jednak się udawało. Sto procent kadry szkoły stanowili wychowankowie od dziecka. Największym sukcesem – i potwierdzeniem tej idei – było wystąpienie czterdziestoosobowego zespołu na kongresie IVSI w Zakopanem.

Przy zgłębianiu życiorysu Taty, zwanego przez przyjaciół Staszkiem, nie sposób pominąć tego, co o nim pisano i opowiadano. Już w 1966 roku Krzysztof Blauth na łamach „Sportowca” nazwał go „pionierem” – określeniem trafnym i wciąż aktualnym. Pionierem wszystkiego, co nowe i trudne, co trzeba było wywalczyć wysiłkiem i entuzjazmem. Człowiekiem, który – mimo przeszkód, braku zrozumienia i upływu lat – nie tracił zapału, kołatał do kolejnych bram i konsekwentnie realizował swoje idee.

Podobnie pisał w 1988 roku Andrzej Klamut, określając Stanisława Rażniewskiego jako jedną z najciekawszych postaci dolnośląskiego sportu – zapalonego działacza, byłego zawodnika AZS Wrocław i Stali Cieplice, narciarza, tenisistę, wychowawcę młodzieży i trenera, kierującego klubem narciarskim Aesculap.

Czytelników odsyłam do autobiograficznego artykułu Stanisława Rażniewskiego pt. „Zawiłość losów i działań”, w którym autor sam opowiada o swojej drodze. Pisze o studiach w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, o uczelni, wychowawcach, ideach i wartościach pracy na rzecz sportu i kultury.

To tam opisuje swoje dojrzewanie do roli działacza sportowego, narodziny idei „Wychowania przez góry i dla gór” oraz długą drogę, która stała się zalążkiem dzisiejszego Aesculapa. Między wierszami wyłania się charakter, a w treści – fragmenty bogatego życiorysu.

Michał Rażniewski

Więcej 


grudnia 10, 2025

Co było słychać w Aesculapie

Co było słychać w Aesculapie

 

Są takie miejsca i takie lata, które nie odchodzą naprawdę. Trzymają człowieka jak zapach żywicy, jak skrzypienie śniegu pod butami w mroźny poranek. Dla mnie takim miejscem była Łysa Góra, a takim czasem – historia Szkoły Narciarskiej i Sudeckiego Klubu Sportowego Aesculap. Dziś to wszystko jest już zamkniętym rozdziałem. Ale wraca… czasem w snach, czasem w obrazie zapisanym światłem, czasem w tym dziwnym, ciepłym ukłuciu pod żebrami, kiedy człowiek zbyt długo milczy.

Aesculap narodził się w roku 1970, z prostego marzenia garstki ludzi – Teresy i Stanisława Rażniewskich oraz Danuty Koenig. Marzenia o miejscu, gdzie dzieci mogłyby uczyć się narciarstwa, a jednocześnie poznawać góry i uczyć się szacunku do ich siły. Początki były niepozorne, prowadzone trochę po omacku, w ciągłej tułaczce od stacji do stacji. Kolejki do wyciągów, kaprysy pogody, długie dojazdy autobusem – wszystko to było codziennym chlebem. Ale z roku na rok przybywało ludzi, pasji, determinacji. Zwykłe, szkolne soboty zamieniały się w małe wyprawy, a całe rodziny – dzieci, rodzice, dziadkowie – powoli wciągały się w rytm „białego szaleństwa”.

Hasło „Wychowanie przez góry dla gór” nie było pustym sloganem. Aesculap faktycznie wychowywał – cierpliwie, konsekwentnie, z miłością do przyrody i sportu. Dzieci poznawały Sudety nie tylko jako miejsce zimowej zabawy, ale jako żywy świat pełen historii, opowieści i surowego piękna. Góry uczyły pokory. Narciarstwo – determinacji. Instruktorzy – odpowiedzialności.

Z czasem pojawiły się ambicje większe niż cotygodniowe wyjazdy. Jeśli nie można było bezpiecznie szkolić na zatłoczonych nartostradach, trzeba było stworzyć własny stok. Szalony pomysł? Być może. A jednak właśnie z takiego szaleństwa rodzą się rzeczy trwałe.

I tak w 1988 roku, na Łysej Górze w Górach Kaczawskich, stanął pierwszy społecznie wybudowany wyciąg. A potem kolejny. I następny. Wspólnym wysiłkiem instruktorów, rodziców, przyjaciół, życzliwych fachowców powstawała Mikrostacja Sportów Zimowych i Letnich Łysa Góra – Dziwiszów. Z roku na rok rosła wbrew wszystkiemu: trudnościom technicznym, brakom sprzętu, skromnym funduszom i niekiedy niechęci urzędów.

Stawiano słupy, kopano fundamenty, wciągano na górę ciężki sprzęt. Doprowadzano prąd, budowano system naśnieżania, a potem pierwszą przystań dla zmarzniętych dzieci – stary autobus przerobiony na bar. W nim pachniały gorące zapiekanki pana Stanisława Sterny, a dzieci ogrzewały dłonie przy piecyku, śmiejąc się, chowając w mokrych rękawicach policzki i opowiadając o pierwszych udanych skrętach.

Łysa Góra rosła wraz z nami. Powstało schronisko, nowe wyciągi, parking, hangar, zaplecze techniczne, stajnia. Latem trawa była koszona na siano dla koni, zimą ratrak od rana kreślił świeży sztruks. Góra tętniła życiem cały rok – pracowali tu mieszkańcy Dziwiszowa i Chrośnicy, turyści odkrywali mało znane wcześniej tereny Kaczaw, a rodziny z Jeleniej Góry i okolic odnajdywały spokojny, przyjazny, bezpieczny stok.

W Aesculapie dojrzewały kolejne pokolenia instruktorów. Prowadziłem szkolenia kadry, uczyłem najpierw dzieci, potem młodych nauczycieli jazdy na nartach, widząc, jak z pierwszych nieporadnych skrętów rodzi się pewność, a potem zamiłowanie na całe życie. Dla niektórych była to droga jeszcze dalej – ku sportowi wyczynowemu. Dziś z dumą wspominamy zawodników Aesculapa: trójkę olimpijczyków przygotowujących się do Salt Lake City, medale mistrzostw Polski, udział w zawodach FIS, a przede wszystkim sukces Katarzyny Karasińskiej – naszej wychowanki od dziecka, zdobywczyni Kryształowej Kuli w Pucharze Europy.

Ale największym sukcesem szkoły był zawsze człowiek. Jego charakter, odwaga, odpowiedzialność. To, że po latach wracał, aby uczyć młodszych – jak sam został nauczony.

A potem… jakby ktoś przekręcił stronę. Zbyt nagle.
Ocieplający się klimat zaczął zabierać zimy. Zbyt ciepłe grudnie, zbyt krótkie okna mrozu, zbyt drogie utrzymanie stoków. Narciarze coraz częściej patrzyli w niebo, a nie na trasy. Tam, gdzie kiedyś hucznie sypały armatki śnieżne, pojawiły się długie przerwy i cisza.

Łysa Góra zamknęła się. A wraz z nią zamknął się pewien rozdział mojego życia. Rozdział długi, piękny, pełen pasji, wysiłku, śmiechu dzieci, sukcesów i zwyczajnego, codziennego trudu. Rozdział, który wraca do mnie dziś w snach: w ośnieżonej linii Karkonoszy, w niebieskich i czerwonych sylwetkach sunących po białym, w szumie ratraka, w widoku własnych nart prowadzonych spokojnie w równym skręcie.

Czasem śni mi się ostatnie wejście na Okole. Ostatni kadr. Ostatnia cisza, ta aż dzwoniąca w uszach.

To, co było – było naprawdę. I było wielkie.
I choć wiem, że nigdy już nie wróci, to pozostanie we mnie jak światło zatrzymane na fotografii – trwałe, ciche, wierne.

Aesculap – historia pasji, pracy i ludzi 

Przybliżyli góry ludziom  | Rodzice, dzieci, instruktorzy | Co było słychać w Aesculapie | Szkoła i Klub - tu pracowałem | Aesculap w spojrzeniu prasy | Zimy, które nie przyszły | Aesculap w pigułce | Wspomnienie instruktora | Aesculap ma już 40 lat  | Piękna Łysa Góra | Komunikaty narciarskie

sierpnia 07, 2021

Likwidacja

Likwidacja



Na wniosek Starosty Karkonoskiego Sąd rozwiązał i postawił w stan likwidacji stowarzyszenie Szkoła Narciarska i Sudecki Klub Sportowy Aesculap.

Źródło: nj24.pl – artykuł pt. „Zakończono działalność zasłużonego stowarzyszenia. Sąd rozwiązał Aesculapa” z dnia 6 sierpnia 2021.



stycznia 02, 2021

Zmiany

Zmiany

Moja historia

(jednolita opowieść)

Moja droga życiowa zawsze prowadziła przez góry, śnieg i przestrzenie, w których człowiek czuje się naprawdę wolny. Przez kilkadziesiąt lat żyłem rytmem nart, kursów, egzaminów i treningów. Byłem Instruktorem Wykładowcą PZN, Egzaminatorem SITN, trenerem i wychowawcą. Każdy sezon zaczynał się dużo wcześniej niż spadał pierwszy śnieg – latem budowałem kondycję, pedałując przez Sudety, a jesienią doskonaliłem slalom. Wszystko po to, by w zimie stanąć przed kursantami z pewnością, że sprostam oczekiwaniom.

Kiedyś to był cały mój świat: ośrodek na Łysej Górze, kursokonferencje, zawody na współczynniki, zajęcia z młodymi instruktorami, zdjęcia i filmy dokumentujące każdy etap. Z biegiem lat gromadziłem coraz więcej materiałów, bo fotografia stała się moją drugą naturą. Autofilmowanie, które kiedyś było ciekawostką, stało się codziennym narzędziem pracy.

Równolegle odkryłem świat internetu. W 2000 roku powstały moje pierwsze strony – „Wędrówki z aparatem w plecaku” oraz „Aesculap i Łysa Góra”. Uczyłem się wszystkiego sam, od składni HTML po zasady projektowania. Przez lata prowadziłem oficjalny serwis Aesculapa, a potem także bloga i strony na WordPressie. Internet stał się przestrzenią, w której mogłem ocalać kawałki historii i dzielić się pasją fotograficzną.

W 2014 roku zamknął się pewien rozdział – straciłem pracę etatową w „mojej” szkole, która przez dekady była drugim domem. Rok później otrzymałem świadczenie przedemerytalne, a od 2015 do 2018 pracowałem jeszcze jako instruktor, choć już bez funkcji kierowniczych. W końcu nadszedł rok 2018 – czas, w którym musiałem pogodzić się z faktem, że zdrowie nie pozwala mi dalej prowadzić życia narciarskiego tak jak dawniej. Wieńcówka przecięła dotychczasowy rytm, a lekarze wyraźnie zalecili umiar.

Zrezygnowałem z intensywnych treningów, a rowerowe wyprawy z sakwami, którymi przemierzałem pół Polski, musiały odejść w przeszłość. Zacząłem układać swoje życie na nowo – tym razem z fotografią na pierwszym planie. I choć w tym samym roku fanpage osiągał coraz większą popularność, ja sam mierzyłem się z perspektywą emerytury i rezygnacji z dawnego tempa.

Nie były to jednak tylko rozstania. Były też powroty do przeszłości. Zmodernizowałem swoje fotoblogi, uporządkowałem archiwa, odświeżyłem strony, choć wiedziałem, że część z nich stała się już dokumentem minionych czasów.

W 2022 roku życie wystawiło mnie na kolejną próbę. Wypadek rowerowy skończył się skomplikowanym złamaniem ręki. Szpitalne łóżko, tablet na kolanach i wspomnienia, które wracały jak dobrze znane melodie. Rehabilitacja trwała długo, a sprawność nie wróciła w pełni, ale przyniosła mi jedną ważną lekcję: nawet z ograniczeniami można żyć aktywnie i z radością.

Dziś znów jeżdżę przez lasy, pod górę i po wertepach. Nie tak szybko jak kiedyś, nie tak pewnie, ale z tą samą dziecięcą frajdą. Mając 72 lata, próbuję cieszyć się każdym kilometrem, bo ostatecznie najważniejsze jest to, że wciąż mogę ruszać przed siebie. Ręka „wzmocniona” śrubkami działa wystarczająco dobrze, by kierownica pewnie spoczywała w dłoni.

Narciarstwo, Aesculap, Łysa Góra, setki kursów, tysiące zdjęć, rowerowe szlaki Sudetów – wszystko to splata się w jedną historię. Historię drogi, którą nadal idę, choć zmienił się jej rytm. Teraz prowadzi mnie fotografia, pamięć o dawnych miejscach i ta prosta, trwała radość z ruchu.

To fragment mojego życia – zapisany w kadrach, w internecie i w pamięci. I wciąż dopisywane są do niego nowe rozdziały.

Od narciarstwa do fotografii

Byłem aktywnym Instruktorem Wykładowcą PZN i Egzaminatorem SITN. Dziś jestem na emeryturze i nie prowadzę już kursów kadrowych SITN. Moja długa kariera instruktorska zakończyła się w 2018 roku – ze względu na problemy kardiologiczne musiałem zrezygnować z jazdy na nartach.

Pozostały jednak wspomnienia oraz bogaty materiał fotograficzny i filmowy, utrwalający kursokonferencje, egzaminy, zajęcia narciarskie Aesculapa na Łysej Górze i wiele innych wydarzeń. Rejestrowałem również własne przejazdy slalomowe – opanowałem technikę autofilmowania, aby analizować styl jazdy i doskonalić ewolucje z PN.

By utrzymywać wysoki poziom i co roku zaliczać sprawdziany jazdy na czas, pracowałem systematycznie przez cały rok: trenowałem slalom, doskonaliłem jazdę stylową, a latem budowałem kondycję. Rower traktowałem jako ważny element treningu uzupełniającego, a od maja do października niemal nie schodziłem z trasy. Podróżowałem po Polsce i Europie, odbywałem liczne wycieczki piesze i rowerowe – po Jeleniej Górze, Kotlinie Jeleniogórskiej i Sudetach Zachodnich.

 

Webmaster

Moja przygoda z tworzeniem i prowadzeniem stron internetowych rozpoczęła się w 2000 roku. Wówczas powstała galeria „Wędrówki z aparatem w plecaku”. Niedługo później stworzyłem serwis „Aesculap i Łysa Góra”. Samodzielnie nauczyłem się HTML-a i do 2015 roku korzystałem głównie z edytorów Zajączek i Pajączek.

Równolegle prowadziłem bloga na Bloggerze – w formie klasycznego blogowania publikowałem tam aktualności „Co słychać w Aesculapie”. Później opanowałem WordPressa i do dziś używam go do tworzenia własnych stron autorskich. Od 2012 roku prowadzę też na Facebooku fanpage „Zdjęcia Jeleniej Góry i okolic” (wcześniej: Eskulap.Name).

Praca

Ze Szkołą Narciarską i SKS Aesculap byłem związany od 1975 roku – najpierw jako Pomocnik Instruktora PZN, w 1979 roku jako instruktor, od 1985 jako trener (Instruktor Sportu I Klasy), a od 1995 roku jako Instruktor Wykładowca PZN i Kierownik Wyszkolenia. W latach 2000–2014 prowadziłem oficjalny serwis internetowy Aesculapa, a równolegle tworzyłem galerię zdjęć i filmów o Jeleniej Górze i okolicach.

31 maja 2014 roku straciłem pracę etatową w „mojej” szkole i przez pewien czas byłem bezrobotny. 23 lutego 2015 roku przyznano mi świadczenie przedemerytalne. Od 30 maja 2015 do 22 marca 2018 pracowałem na umowie zlecenie jako instruktor, nie pełniąc już funkcji w zarządzie.

Zmiana priorytetów

Rok 2018 przyniósł dwie wiadomości. Dobrą – rosnącą popularność mojego fanpage’a Michał Rażniewski Photography, który w lipcu przekroczył 1800 polubień. Oraz złą – ukończyłem 65 lat i przeszedłem na emeryturę 😉

Zrezygnowałem definitywnie z uprawiania narciarstwa. Pocieszałem się jednak myślą, że fotograf – jak dobre wino – z wiekiem tylko dojrzewa.

Koniec narciarstwa

Ze względu na leczenie kardiologiczne zalecono mi umiarkowaną aktywność. Odszedłem więc od intensywnych treningów slalomowych i letnich wypraw rowerowych, które wcześniej przygotowywały mnie do zawodów SITN oraz prowadzenia kursów kadrowych.

22 marca 2018. Koronarografię mam za sobą. Dwa stenty założone. Trzy noce w szpitalu zaliczone. Jutro do domu…

Musiałem zrezygnować także z dalekich wypraw rowerowych z sakwami i ambitnych górskich eskapad – dziś na stromych podjazdach prowadzę rower. Rok 2018 stał się początkiem nowego etapu: nie uczę już jazdy na nartach, a priorytetem stała się fotografia i działalność internetowa. 


5 czerwca 2022 roku miałem poważny wypadek podczas spaceru rowerowego – skomplikowane złamanie kości ramiennej i stawu łokciowego. Ręka, mimo leczenia, nigdy nie wróci już do dawnej sprawności. Na szpitalnym łóżku, z tabletem na kolanach, pozostały wspomnienia rowerowo-narciarskie i długa rehabilitacja, a codziennością stały się spacery z psem i aparatem.

Modernizacja fotoblogów

20 grudnia 2018 roku zmodernizowałem układ graficzny i treści mojego fotobloga poświęconego Jeleniej Górze i podróżom rowerowym. Odświeżyłem również prywatną stronę o Szkole Narciarskiej i SKS Aesculap, choć jej oglądalność stopniowo malała. Prowadziłem ją jednak z sentymentu – była świadectwem świetnej historii Aesculapa i Łysej Góry. Strona nabrała już wtedy charakteru archiwalnego.

Ostatni news

15 grudnia 2018 roku ukazała się informacja dotycząca zamknięcia ośrodka Łysa Góra oraz ograniczenia działalności Szkoły Narciarskiej Aesculap. Źródłem była oficjalna strona Aesculapa (domena, którą później przejąłem).

Oto jej pełna treść: „Ośrodek Łysa Góra w Dziwiszowie jest aktualnie nieczynny. Biuro szkoły narciarskiej AESCULAP nie udziela informacji na temat warunków atmosferycznych i terminu uruchomienia stacji. Nie prowadzimy także zapisów na lekcje indywidualne z instruktorem (do odwołania). Szkoła prowadzi natomiast zajęcia dla uczestników, w ramach całosezonowego szkolenia (X. 2018 – III. 2019) – grupowe zajęcia nauki jazdy na nartach odbywają się w Czarnowie. Za utrudnienia przepraszamy” (koniec cytatu).
Źródło: aesculap.com.pl – oficjalna strona Aesculapa do roku 2019

Domena Aesculapa

Po sezonie 2018/2019 oficjalna witryna Aesculapa zniknęła z sieci, a domena wygasała. Ponieważ to ja ją tworzyłem i prowadziłem w latach 2000–2014, zdecydowałem się ją przejąć. Od 27 sierpnia 2019 roku stałem się jej właścicielem i stworzyłem nową stronę z galerią zdjęć i filmów poświęconych historii Aesculapa. Domena działała do 2025 roku, po czym przeniosłem całość na platformę Bloggera pod tytułem „Piękna Łysa Góra”. Wybrane materiały publikuję też na stronie autorskiej.

Powrót na rower

Z czasem pojawiło się nowe ożywienie. Wróciłem do jazdy terenowej – z radością, może nieco zbyt odważnie jak na mój stan zdrowia. Ale satysfakcja była ogromna. Pod wpływem chwili tak pisałem w mediach społecznościowych:

„Coś drgnęło, coś we mnie odżyło. Znowu jeżdżę przez las i pod górkę po wertepach. Co za radość. Znowu na fullu w terenie. Trochę może za odważnie i na przekór zaprzyjaźnionym chorobom i kontuzjom. Ale frajda niesamowita. Skończone 72 lata, skończony lekkoduch cieszy się „treningiem” jak dziecko. A jak się okazało ręka „wzmocniona” śrubkami i drucikami działa prawie jak należy…„



Narciarska przygoda | Koniec narciarstwa | Zmiany w życiu

grudnia 15, 2018

Ostatni news

Ostatni news


Dla zainteresowanych funkcjonowaniem wyciągów na Łysej Górze w sezonie 2018/2019 przekazuję następującą informację.

Wiadomość z dnia 15.12.2018 (cytat).
"Ośrodek Łysa Góra w Dziwiszowie jest aktualnie nieczynny. Biuro szkoły narciarskiej AESCULAP nie udziela informacji na temat warunków atmosferycznych i terminu uruchomienia stacji. Nie prowadzimy także zapisów na lekcje indywidualne z instruktorem (do odwołania). Szkoła prowadzi natomiast zajęcia dla uczestników, w ramach całosezonowego szkolenia (X. 2018 - III. 2019) - grupowe zajęcia nauki jazdy na nartach odbywają się w Czarnowie. Za utrudnienia przepraszamy" (koniec cytatu).
Źródło: aesculap.com.pl - oficjalna strona Aesculapa *).


*) Uwaga! Jesteś na moim prywatnym fotoblogu. A znana w latach 2003 - 2019 roku strona Aesculapa (założyłem ją i prowadziłem do 2014 roku) już nie istnieje. Domena aesculap.com.pl była jeszcze moją własnością w latach 2019 - 2025 (nabyłem ją w dniu 27.08.2019). Obecnie działa niniejsza strona (na Bloggerze - nowa odsłona w 2025 roku). Więcej
Michał Rażniewski



Copyright © Piękna Łysa Góra , Blogger