Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Filmy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Filmy. Pokaż wszystkie posty

października 14, 2017

Filmuję siebie

Filmuję siebie



Powyższy obrazek wykonałem na podstawie filmu (montaż ze stopklatek), który sam sobie nakręciłem na Łysej Górze

To zdjęcie — pierwotny, ręcznie składany montaż — powstało w „szopie”, z potrzeby serca i z uporu. Najpierw było filmowanie, potem mozolne wyodrębnianie sylwetek z tła i sklejanie ich w jedną sekwencję ruchu. Chodziło o jedno: pokazać śmig — jedną z kluczowych ewolucji narciarskich z Programu Nauczania SITN‑PZN — tak, by każda faza skrętu była czytelna.

Ta potrzeba nie wzięła się znikąd. Jest we mnie od młodości. Wiosną, a czasem nawet latem, chodziłem piechotą wysoko w Karkonosze, na to, co sam nazywałem chwilodowcami — skrawki i łaty śniegu, pozostałości po zimie w żlebach i niszach niwalnych. Podejście, zjazd, kilkanaście skrętów — i znów podejście. Do utraty tchu. Do zmęczenia. A potem herbatka w schronisku i autobus do Jeleniej Góry, do domu.

To było narciarstwo „na podchodzeniu”. Surowe, wymagające, ale szczere. Każdy skręt miał znaczenie, bo był okupiony wysiłkiem. Każdy błąd bolał, bo trzeba było jeszcze raz wejść.

Po latach wróciłem do tej idei — już z kamerą. Autofilmowanie stało się narzędziem nauki. Na łatach ginącego, topniejącego śniegu na Łysej Górze rejestrowałem swoje śmigi, a potem analizowałem je klatka po klatce: pozycję, timing, pracę nóg, balans. Co poprawić w kolejnym skręcie? Czego jeszcze brakuje? Co można zrobić lepiej?

To były znakomite doświadczenia. Wymagały nie tylko kondycji i techniki, lecz także umiejętności… sfilmowania samego siebie. Odpowiedni kadr, tempo, linia przejazdu — wszystko musiało zagrać.

Podobne sesje realizowałem także w Alpach, przy okazji kursokonferencji instruktorów‑wykładowców. Bywało, że świadomie rezygnowałem z podjazdu kolejką, rezerwując sobie godzinę przerwy między obradami, by na podchodzeniu zarejestrować kilka czystych sekwencji śmigu. To właśnie z tych doświadczeń zrodziła się późniejsza potrzeba stworzenia montażu na tle Alp — jako symbolu drogi, jaką przeszedłem.

Dziś, po wielu latach autofilmowania, widzę jasno: to materiał bezcenny. Nie tylko szkoleniowo. To zapis drogi, pasji i konsekwencji. Dowód na to, że doskonalenie w narciarstwie nie polega na zaliczaniu kolejnych wyciągów, lecz na uważności, cierpliwości i gotowości do pracy nad sobą — nawet wtedy, gdy trzeba iść pod górę.

Bo właśnie tam, na podchodzeniu, zaczyna się prawdziwa technika.


Demonstruję śmig i skręt równoległy. Łysa Góra 2015 rok


Pokaz jazdy na nartach. Łysa Góra w latach 2011- 2016


Zjeżdżam z Łysej Góry i Okola w Górach Kaczawskich


Jeżdżę w Passo Tonale (Włoskie Alpy)

lutego 28, 2016

Ciepło

Ciepło

 


 Górne stacje wyciągów narciarskich na Łysej Górze są usytuowane na wysokości 680 m n.p.m. Przy nieco cieplejszej zimie sprawa ta nabiera kolosalnego znaczenia. Śnieg topnieje szybko w niewysokich Górach Kaczawskich. Łagodne temperatury, grubo powyżej zera stopni Celsjusza, powodują prawdziwe spustoszenie w pokrywie śniegu. Pamiętajmy jednak, że nie jest to jakaś wielka nowość na tym terenie. Trzeba wiedzieć, że średnia temperatura w najzimniejszych miesiącach styczniu i lutym wynosi tutaj tylko od – 0,5 do -1,7 stopnia Celsjusza *).

I mimo tego, że na zacienionych, północno-wschodnich stokach śnieg może utrzymywać się do 80 – 90 dni, to zdarzają się zimy całkowicie bezśnieżne. W historii Łysej Góry przeżyliśmy sporo rozczarowań z powodu niesprzyjającej pogody. Nieraz jeździlićmy po cieniutkiej pokrywie z wystającą nierzadko trawą (na szczęście pokolenia Aesculapiaków wyzbierały w czynie społecznym wszystkie kamienie ze stoku). A więc bywało różnie; obok mroźnych i śnieżnych, wstępowały ciepłe i łagodne zimy. Katastrofalne dla Aesculapa były sezony 2006/2007 oraz 2007/2008. Jak również 2013/2014. Na skutek ocieplenia olbrzymie góry sztucznego śniegu popłynęły do Chrośnickiego Potoku.

Jaka jest różnica pomiędzy Górami Kaczawskimi a Karkonoszami mieliśmy okazję przekonać się podczas jednego z wyjazdów w te wysokie góry. Aesculap musiał poszukać śniegu poza mikrostacją. Na warunki atmosferyczne w Karkonoszach wpływa głównie wysokość. Wiedzą o tym pomysłodawcy i wykonawcy nowej stacji narciarskiej w Małej Upie. Jeżdżąc jeszcze nie tak dawno temu rowerem na Przełęcz Okraj widziałem jak budowano tę stację. Myślę z wielkim uznaniem o tym czeskim przedsięwzięciu. Wycięto drzewa, wyrównano teren, wybudowano wyciąg i restaurację. Szybko, bezboleśnie, i… w świetnym miejscu. Dogodny dojazd od strony Czech i Polski, olbrzymi parking, dziesiątki, jak nie setki chat, hoteli i pensjonatów wokół. Ale, co najważniejsze, stacja położona jest na „odpowiednim piętrze”. Znalazłem w internecie ciekawy artykuł pt.: „Bezpieczne Karkonosze: klimat gór i związane z tym zagrożenia” (Outdoor Magazyn, Aneta Żukowska | poniedziałek, 23 gru 2013), który zawiera między innymi następujące informacje:

W Karkonoszach, podobnie jak w innych obszarach górskich występuje piętrowy układ stref klimatycznych, związany z dominującym oddziaływaniem wysokości nad poziom morza. Wyróżnia się w nim cztery piętra (zobacz cały artykuł).

I tu cytuję fragment tekstu dotyczący wysokości, na której leży wspomniana stacja.

– piętro chłodne (960 -1320 m n.p.m.) z średnią temperaturą roku 4°- 2°C; cechujące się surowymi warunkami termicznymi, dużą sumą opadów rocznych (powyżej 1200mm) oraz bardzo korzystnymi warunkami dla akumulacji i utrzymywania się pokrywy śnieżnej. **)

Nic dodać, nic ująć. Możemy tylko żałować, że nasza Łysa Góra nie leży na podobnym piętrze. Dlatego właśnie często jeździmy w Karkonoszach (niejednokrotnie w Czechach), bo na Łysej Górze przez kilka sezonów pod rząd brakuje śniegu. Czyżby klimat się naprawdę ocieplał? Być może kiedy zostanie zmodernizowany system śnieżenia (ten dotychczasowy został zbudowany na początku lat 90-tych ubiegłego wieku) i będzie można uruchomić podwójną albo potrójną liczbę armat, sytuacja się zmieni na lepsze. I w ciągu krótkiego czasu będzie można zasypać sztucznym śniegiem całą powierzchnię tras. I to jest inwestycja priorytetowa!

Michał Rażniewski
Jelenia Góra, 28.02.2016



Więcej


Przypisy:

*) Dane pochodzą z opracowania Góry i Pogórze Kaczawskie, praca zbiorowa, Europejskie Dziedzictwo Przyrodnicze, Wydawnictwo Klubu Przyrodników 2004.
**) „Bezpieczne Karkonosze: klimat gór i związane z tym zagrożenia” (Outdoor Magazyn, Aneta Żukowska | poniedziałek, 23 gru 2013).

W uzupełnieniu

lutego 24, 2016

Góry Kaczawskie

Góry Kaczawskie
Copyright © Piękna Łysa Góra , Blogger